Perfection or Vanity

Rollover, śpieszę z wyjaśnieniem, jest to efekt podmiany obrazka na inny, gdy znajdzie się nad nim kursor myszy. Co to jest CSS rollover i czym się różni od swojego skryptowego przodka już pisałem i jeśli nie słyszeliście o tej metodzie, to możecie zechcieć się z nią teraz zapoznać.

Tyle słowem wstępu. Rollover jaki zaprezentowałem dawniej był całkiem sprytny, nie wymagał czekania na wczytanie drugiego obrazka, ale nie był doskonały. Jego ułomność wynikała z zachłyśnięcia się możliwościami obrazków teł - wciskalibyśmy je wszędzie. Jednak i one stwarzają kłopoty:

Wypowiedzi padające z ust przypadkowych komentatorów projektów wizualnych, będących jednocześnie pseudospecjalistami od wszystkiego, można sprowadzić do parunastu schematów. Jednym z nich jest problem kontrastu i akcentu położonego na fragmenty designu. Tacy ludzie posiadają przygotowane szablonowe wypowiedzi i rzucają nimi jak asami z rękawa. Że tekst za mały i za szary, że kontrast jest zbyt niski, że kolor nie odpowiada i przez co jakaś rzecz nie jest dobrze widoczna. W większości przypadków nie mają kompletnie racji, co mam zamiar udowodnić. Ale to za chwilkę.

Odniosę się jeszcze do świata poza designem interaktywnym. Zastanówmy się dlaczego nikt nie krzywi się, że producent pasty do zębów umieścił na opakowaniu jej skład ściśniętą i malutką czcionką? Dlaczego nie pieklimy się, że w programie telewizyjnym tekst nie jest szeryfowy, bo podobno szeryfy się lepiej czyta w druku? Czemu nie dzwonimy do redakcji gazety, że za bardzo pomniejszyła i rozstrzeliła napis „Reklama”? Bo umiemy zdać sobie sprawę co jest ważne, co jest użyteczne - żyjemy dość długo. Natomiast w Internecie i nowoczesnych mediach bardzo łatwo i szybko popaść w schematy. Przyswoić sobie pewną manierę i według niej oceniać wszystko wokół.

Jesteśmy na Google, po wpisaniu paru słów kluczowych klikamy w jeden z niebieskich linków. Zwyczajna strona, dużo tekstu, zaczynamy przeglądać zanim pasek postępu ładowania odetchnie. Po sekundzie, dwóch znajdujemy w końcu interesujący nas fragment np. artykułu i zaczynamy pochłaniać go wzrokiem. I nagle - bump, bump, tekst zjeżdża o jedną trzecią ekranu w dół, bump, już go nie widać. Gonimy myszką pasek przewijania i rozdygotanym wzrokiem usiłujemy nadążyć za uciekającą treścią. Bump.

Od paru dni wytężam głowę nad nowym designem dla bloga, który wykorzystałbym także na swojej stronie domowej („coming soon” wisi na niej od pół roku bez mała). Pomysł jest, szkice na kartkach papieru także, ale brakuje mi danych. Bo wiadomo przecież, że inaczej do projektu podchodzi autor, a inaczej jego użytkownicy - nota bene czytelnicy.

Więc poprosiłbym o dostarczenie mi kilku informacji, jeśli masz czas:

Jak wiadomo mój blogasek ma różne niespodziewajki w JavaScripcie. Jak na grzecznego chłopczyka przystało wszystko dodaję przez zdarzenia, a głównie przez jedno - window.onload.

Plus tego jest taki, że ktoś nielubiący albo nieużywający JavaScriptu nadal będzie miał dostęp do zawartości - na przykład ten długi (bez zwinięcia) sidebar. Minus jest dość poważny - skrypt czeka aż załaduje się cała strona, łącznie z obrazkami, których używam we wpisach dość często i dopiero na samiutkim końcu sidebar się zwija, dodają się linki do przeglądania archiwum i inne szmery bajery.

Standardy sieciowe i przejrzysty kod czasem stwarzają problemy z rzeczami bardzo prostymi. Jeden z nich jest dość pospolity - musimy złożyć formularz. W większości przypadków nie powinniśmy korzystać z tabeli - formularz napisany na blokach div bądź im podobnych elementach może być później przekształcony, tabela jest statyczna i mało efektywna.