Perfection or Vanity

W zamierzchłych czasach HTML-a centrowanie było dość proste. Podobnie jak w edytorach tekstu klikało się jeden przycisk a wszystko automatycznie znajdowało się na środku - czy to tabela, obrazek czy tekst. W HTML służył do tego uniwersalny znacznik <center/>. Wszystko do symetrycznego wyświetlenia wstawiało się w niego, a przeglądarka myślała za nas - bo nam rozróżnienie co jest elementem blokowym a co liniowym nie było potrzebne.

Czasy się jednak zmieniły i nowoczesny „webmaster” operujący na CSS, a nie przestrzałych tagach prezentacyjnych musi znać różnicę między tymi dwoma typami bloków; podobnie jak wiedzieć w jaki sposób wyśrodkowywać tekst, grafiki oraz bloki layoutu <div/>.

Jesteśmy na Google, po wpisaniu paru słów kluczowych klikamy w jeden z niebieskich linków. Zwyczajna strona, dużo tekstu, zaczynamy przeglądać zanim pasek postępu ładowania odetchnie. Po sekundzie, dwóch znajdujemy w końcu interesujący nas fragment np. artykułu i zaczynamy pochłaniać go wzrokiem. I nagle - bump, bump, tekst zjeżdża o jedną trzecią ekranu w dół, bump, już go nie widać. Gonimy myszką pasek przewijania i rozdygotanym wzrokiem usiłujemy nadążyć za uciekającą treścią. Bump.

W poprzednim odcinku opisu DOM-u skupiliśmy się na sposobie odnajdywania elementów. Jest to przydatna umiejętność, umożliwiająca przechadzanie się po drzewie dokumentu i późniejsze operowanie na jego gałęziach. O wiele jednak ciekawiej będzie, gdy połączymy to z możliwością zmieniania i dodawania elementów jak i całych gałęzi. O tym dzisiaj.

Postanowiłem opisać część wartości display, które są gorzej znane i rzadziej używane wśród webdeveloperów: inline-block, run-in, compact i marker. Są dość specyficzne, sam miałem problemy z ich zrozumieniem jakiś czas temu.

Komentarze do jednego z poprzednich wpisów odnośnie testu Acid2 uświadomiły mi jak bardzo ludzie się różnią jeśli chodzi o sposoby pisania stron. Jedni modlą się, żeby IE wreszcie zaczęło supportować jedną z zagubionych części specyfikacji, inni olewają przeglądarkę Microsoftu całkowicie (skupiając się na nowinkach), a jeszcze inni zachowują złoty środek, degradując na przykład CSS tak żeby nie robił krzywdy IE i jego użytkownikom.

Najnowsza Opera przechodzi Acid2, a mnie zastanawia po co ten cały szum wokoło testu i tego czy, kto i jak szybko coś go przechodzi. Po co, skoro nadal nie możemy doczekać się prostych poprawek jak przykładowo padding w input dla Opery, lepsze wyświetlanie legend, bądź pozycjonowanie generowanych elementów dla Gecko. Czy test ten jest tak ważny z technologicznego punktu widzenia (przy czym punkt ten musi się przełożyć na pisanie stron, ot co), czy to po prostu dobry materiał prasowy.